Susi

Pagal na ang katawan ko ngunit sa tuwing titigil ako’t makakarating sa isang lugar ay nakikita ko ang mga palatandaang aking iniwan. Pabalik-balik at paulit-ulit lamang ako ng tinatahak tila walang katapusan... walang labasan.

Ilang beses kong sinubukang makawala; ang mahanap ang labasan pero tila pinaglalaruan ako. Sa huli’y, pinaikot-ikot lamang ako’t ibabagsak din pala sa kung saan ako nanggaling.
Kusang bumigay ang mga binti ko sa pagod at balewalang napahiga.

Mahiwaga’t may hatid na katatakutan ang lugar. Punong-puno ng tumpok na mga butong nagmistulang palamuti sa pader, mga bulto ng butong tila gawa sa sining sa sinsin ng pagkakagawa nito sa iba’t ibang korte at posisyon.

Nagmistula itong tirahan ng mga patay, kaibahan nga lamang ay ang hiwagang nakapalibot rito.

“Ano ang lugar na ito?”

Sa pagod ay naramdaman ko ang pagbigay ng talukap ng mga mata ko’t dinala ako nito sa pagtulog.

Nagising ako sa alingawngaw ng isang sigaw. Napatayo akong bigla at agad na nilinga ang paligid ngunit wala akong nakita.

Isang boses lamang – ito na kaya ang magiging susi sa aking paglabas?
Paulit-ulit akong sumigaw baka sakaling naroon pa ito’t marinig ako. Ngunit, halos mapaos na ako’y wala man lang naging tugon.

“Nasaan ba talaga ako?”

Ilang sandali’y napagdesisyonan ko ang muling sumubok. Tumayo ako’t nagsimulang maglakad, nilandas ko ang makitid na daan at doo’y nagtuloy-tuloy hanggang sa makita kong muli ang bakal na hagdang nakadikit sa pader.

“Hayaan Ninyo po akong tahakin ang tamang daan.” ang piping dasal ko.

Isinampa ko ang aking paa’t nagsimulang akyatin ito. Hindi ko alam kung gaano ito kahaba hanggang sa maramdaman ko ang pagngalay ng aking binti’t kamay dahil sa tila walang hanggang hagdang ito. Napausal ako ng pasasalamat ng marating ang tuktok at makakitang muli ng patag na daan.

Isang malawak na solar ang tumambad sa akin, ang kaibahan lang sa lugar na pinanggalingan ko kanina’y ang bandalismo sa pader. Lumapit ako rito’t napansin ang pare-parehong mensaheng nakasulat.

“You are the master of your fate; you are the captain of your soul.”

Nagulat ako ng marinig muli ang boses na iyon, tila binasa nito para sa akin ang mga katagang iyon.

“Nasaan ka?  Magpakita ka sa akin! Tulungan mo ako!”

Paulit-ulit ko itong sinigaw ngunit walang naging tugon, imbes ay nagpakita ang isang bolang apoy sa gitna ng kinaroroonan ko.

“Sundan mo ang liwanag, hayaan mong gabayan ka niya sa iyong patutunguhan.”

Nagsimulang gumalaw ang bolang apoy na nakalutang sa hangin, tumalima ako rito’t nagpatianod lamang sa daang binabagtas nito. Sinuong namin ang madilim na lagusan at ito ang nagsilbing liwanag.

Balot ng kababalaghan, kaba’t takot ang aking nararamdaman. Banyaga ang lahat sa akin mula sa lugar at sa misteryong nakapalibot dito. Ang nagbibigay lakas ng loob sa aki’y ang pag-asang makakalabas ako sa lugar na ito.

“Dalhin mo ako sa tamang daan at hayaan mo na akong makawala.”

Tila nawawala sa sariling kausap ko sa bolang apoy, ngunit, nagulantang ako ng tumigil ito’t makarinig ako ng pagtugon mula rito gamit ang maliit at matinis na boses, “Ikaw lamang ang makakasagot niyan. Tandaan mong ikaw ang may hawak ng iyong tadhana’t ikaw ang namumuno sa iyong kaluluwa.”

Namagitan ang katahimikan. Hindi na ako muling nakapagsalita’t napaisip na lamang sa sinaad nito.

Nasa akin ang sagot, nasa akin kung paano akong makakawala sa lugar na ito.

“Narito na tayo,” tumigil siya’t pinakinggan ko ulit. “Muli, ikaw ang susi.” Nag-iwan muli siya ng isang palaisipan sa aking isipan.

Muling nagpakita sa akin ang tumpok-tumpok na mga buto. Naroon na naman ang mga nakakamanghang sining na gawa sa mga ito. Sa pagkakataong iyo’y muli akong dinala ng misteryo ng lugar na iyon sa pag-iisip habang pinagmamasdan ang dalawang pinto.

“Pumili lamang ng isa. Tamang daan upang makawala’t makalaya o maling daan upang manatili’t makulong habambuhay. Maging matalino sa pagpili. Alin, alin, ang iyong pipiliin?”
Tila laro ang kinasasadlakan ko’t ang boses na iyon ang nagdidikta sa takbo nito. Ang nagbibigay ng pagsubok at sumusubok sa aking kakayahan.

Dahan-dahan kong pinihit ang seradura ng kaliwang pinto. Magtitiwala ako sa aking sarili dahil ako ang gagawa ng sarili kong paglalakbay.

Dilim ang sumalubong sa akin habang dahan-dahan kong inihakbang ang aking mga paa. Malakas ang pagtibok ng aking puso hanggang sa maramdaman ko ang pagkahulog ko sa madilim na lugar na iyon. Ipinikit ko ang aking mga mata’t naisambit sa isip ang, “Tiwala ako sa aking sarili.”

Lumagapak ako sa isang lugar at tumambad sa akin ang liwanag. Pamilyar ang lahat, ang mga taong naroon at ang mga kagamitan. Ang pamilya ko’t ang aming tirahan. Tumakbo ako upang salubungin ang aking ina ngunit ang mga buto ang aking nayakap kaya agad akong napaalis rito.

“Isang pantasya’t ilusyon ngunit kapag nalagpasan mo ang pagsubok ay makakasama mo ng muli sila.”

“Anong pagsubok?”

Nagbagong muli ang anyo ng lugar, sa pagkakataong iyo’y nakita ko ang aking kapatid habang naglalaro. Pinapanood ko siya nang biglang sumulpot ang isang kakaibang nilalang. Itsurang taong may dalawang mukha ngunit ang balat ay tila sa isang ahas. Hawak-hawak ang isang pana habang diretsong nakatutok sa aking kapatid. Napansin nito ang aking presensiya’t habang nakangisi’t nakatingin sa aki’y pinakawalan nito ang palaso. Walang pag-aalinlangan akong tumakbo patungo sa direksyon ng aking kapatid, iniharang ko ang aking sarili’t sinalo ang palasong diretsong nagtungo sa aking puso.

Dahan-dahan, unti-unti nilamon ng kadiliman ang aking paningin.

Nagising ako sa malakas na palakpak na aking narinig at sa matagumpay na halakhak na umalingawngaw sa buong paligid. Nakabalik muli sa dating anyo nito ang lugar.

“Magaling! Binabati ko ang pagkakaroon mo ng tapang na suungin ang kritikal na pagsubok. Nadama ko ang damdaming umantig sa aking puso, ang pagmamahal na mayroon ka sa isang tao. Hindi ka sumuko’t nawala ng pag-asang makakawala sa lugar na ito. Nandoon ang tibay ng loob kaya naman sa buong pagsubok sa paglalakbay na ito’y ika’y nagtagumpay. Nakapasa ka dahil sa tiwala mo sa iyong sarili. Muli mong sundan ang bolang apoy at ika’y ihahatid nito sa tamang daan.”

Nagsimula muli kaming maglakad hanggang sa marating namin ang isang yungib, doo’y huminto siya’t muling nagsalita, “Ito ang tanging labasan upang muli kang makabalik sa iyong katawan. Isa ka sa mga ligaw na kaluluwang kumawala sa kanilang katawan matapos makaharap ang isang aksidente. At matapos mong matagumpay na suungin ang pagsubok sa kagustuhan mong mabuhay ay ito ang iyong pagka-panalo. Ihakbang mo na ang iyong mga paa palabas at magsisimula ng magpantay ang liwanag at dilim at kapag nangyari iyon ay agad kang bumalik sa iyong katawan dahil kapag hindi mo nagawa ito’y mananatili kang nakakulong sa mahiwagang lugar na ito katulad ng mga naririto.”

Inihakbang ko na ang aking paa palabas at doo’y nakita ko ang pinangyarihan ng lahat. Muli akong lumingon sa bolang apoy at tinanong siya, “Ano ang lugar na ito?”

Hindi siya sumagot at unti-unting lumayo, tinignan ko ang paligid at sa itaas ng yungib na iyo’y nakita ko ang mga naka-ukit na letrang, “Parisian Catacombs.”

Unti-unti ng sinasakop ng liwanag at dilim ang isa’t-isa kaya agad akong tumakbo’t hinahanap ang aking katawan. Sa hindi kalayua’y nakita ko ito, agad akong napangiti’t tumakbo patungo roon at bago pa man matapos magpantay ang dalawa’y agad kong ipinuwesto ang kaluluwa ko’t unti-unti kong naramdaman ang pag-iisa nito sa katawan ko.




#LiteraryOutbreakSeason2
#Phase2
#TeamSmeagol
#ContestEntry

Ang Paglalayag

Pinili kong itarak ang pluma sa malinis at maputing papel na ngayo'y unti-unting minamantsahan ng tintang bumubuo ng mga salitang nais kong ialay sa iyo.

At sa pagsisimula ng kathang ito'y nais kong malaman mong ang bawat letrang itinatak ko rito'y produkto ng malikot na isip na punong-puno ng mga katagang gusto kong iusal sa iyo.

Nag-uumpisa na ang daluyong; nagsisimula ng humampas ang galit na galit na alon. Ngunit, sinuong ko ang nagngangalit na tubig, hindi ko alintana ang maaaring mangyari. Sa bawat paggalaw ng bangkang sinasakyan ko'y unti-unting rumerehistro ang imahe mo.

Bakit nga ba nagpupumilit ako? Bakit nga ba walang takot kong inialay ang buhay ko?

Isa lamang ang alam kong sagot walang iba kundi ang pag-ibig mo.

Matamis na pag-ibig, 'yan ang inialay mo sa akin. Hindi ko maipaliwanag ang aking damdamin noong itinuran mo ito sa akin. Mabilis ang pagtambol ng puso ko kasabay ng kakaibang silakbo ng damdaming namuo.

Heto na! Heto na!

Unti-unti ang pagpayapa ng kaninang naninibughong tubig habang tila idinuduyan na lamang ako ng mahina't mabining alon.

Nararamdaman ko na ang pagbabago ng takbo. Mabilis ang pagbuklat ng pahina ng araw, unti-unting nabubuo ang bawat kabanata. Ang mga eksena'y walang kasing saya na tila nabubuhay ako sa pantasya.

Kakaiba.

Mahikal.

Unti-unting tinatabunan ng maputing ulap ang kanina'y madilim na kalangitan. Dahan-dahang sumisilay ang sinag ni haring araw. Nakikita ko na ang aking kahahantungan.... ang dulo ng walang kasing sayang paglalakbay. Ang makita kang naghihintay ay ang destinasyong aking inaasam.

Mga Bangkang Papel

Pareho nating pinanood kung paanong tangayin ng pagragasa ng tubig ang mga bangkang papel na pinaglalaruan natin. Tumakbo tayo at sinundan ang pagsabay nito sa agos. Maya-maya ay nakita nating pareho ang paglubog ng kulay lilang bangkang papel habang patuloy naman na tinatangay ang kulay rosas nito.

Sa bawat kulay na indikasyon ng ating pagmamay-ari ay nalaman natin kung sino ang nanalo sa karerang iyon.

Ikaw – na noon pa man ay magaling na sa lahat ng bagay. Ikaw na tila kakabit ang swerte sa katawan.

Samantalang ako, heto at naiwang nakalubog; umaasang makakaahon at humihiling na lubayan ng malas.

Pareho ang ating antas ngunit ang tingin ko sa iyo ay napakataas. Kailangang ko pang tumingala upang makita ang ating pagkakaiba. Sa ating dalawa, ikaw ang langit at ako ang lupa. Tinitingala ka habang ako naman ay tinatapak-tapakan. Nasa itaas ka habang ako ay nasa ibaba. Nasa iyo ang papuri habang ako ay nanatiling nakamasid at pinauulanan ng pagkumpara. Kinaiinggitan ka nang marami samantalang ako ay kinukutya.

Bakit hindi ka tumulad sa kaniya?

Simula noon, tila nag-ugat ang bawat salitang itinanim nila sa akin na umusbong sa aking puso. Lumaki at lumago na kalauna’y nagbunga ng inggit, poot, sama ng loob at ultimo paghihiganti.

Ginagawa ko ang lahat upang makahabol sa iyo. Gumawa ako ng paraan upang mapantayan ka. At mas lalong ginawa ko ang lahat upang malagpasan ka kung saan ay nakaahon ako mula sa pagkakalubog ko.

Sa muling pag-agos ng bangkang papel ko ay dinaanan lamang kita, tinignan ng may pagmamalaki, tinawanan ng may pang-iinis, nilagpasan at hindi na muling nilingon pa.

Alam kong naagaw ko na ang korona sa iyo. Alam kong nakuha ko na ang lahat ng matang noon ay nakatingin sa iyo. Alam kong nakatuon na sa akin ang buong atensyon. Alam kong ngayon ay ako na ang pinupuri at ikaw na lamang ang nakamasid at tinatanong nila.

Anong nangyari sa iyo?

Sa likod ng entabladong iyon ay hindi ko napigilan ang magpakawala ng isang matagumpay na halaklak habang nakita ko kung paano ka pagalitan ng dating paborito kang gawing bida. Suot-suot ang damit pangkasambahay ay tila hirap na hirap kang intindihan ang nais niyang mangyari.

Napailing siyang muli dahil sa ikalimang pagkakataon ay hindi mo nagawa ang gusto niyang maging kalabasan ng pag-arte mo. Natanaw niya ako habang nakasilip sa telon, kinumpas niya ang isang kamay upang palapitin ako. Agad akong nagtungo sa kinaroroonan ninyo at pinasubukan niyang i-arte ko ang nais niyang makita sa iyo.

Sinunod ko siya at muling ipinamalas ang aking galing. Buong puso kong nilagyan ng damdamin ang bawat salitang namumutawi sa aking bibig.

“Umagos ang tubig at tinangay tayo ngunit sa lakas nang ragasa nito isa sa atin ang lumubog at nalunod samantalang ang isa’y naligtas at nakaahon.”

Nasa harap ka habang binibigkas ko ang dayalogong iyon, titig na titig ka sa akin habang ako nama’y tila isang punyal na itinatarak sa dibdib mo ang bawat salita. May diin kong sinambit at may damdaming pinaghuhugutan.

Narinig mo ba ang nais kong iparating?

Nabali ang ating tinginan nang marinig ko ang pagpalakpak at namutawi niyang papuri, “Mahusay! ‘Yan ang arteng nais kong makita. May damdamin at puno ng sinseridad.”

Nabanaag ko ang lungkot sa iyong mata at ang namumuong tubig dito. Isang matagumpay na ngiti ang ipinamalas ko hanggang sa nakita ko ang pagtulo ng luha sa pisngi mo. Napangisi ako sa iyo habang pinapahid mo ang mga maalat na likidong gumagapang sa balat mo.

Patuloy kong ipapamalas sa iyo ang lahat ng tagumpay ko.

Naging maayos ang pagtatanghal kung saan muli kong nakamit ang tagumpay. Ang bawat hiyaw sa aking pangalan ay nakatataba ng puso. Ang bawat palakpak ay nakabibingi ngunit nakakatuwa.

Pagkababa ng entablado ay agad ko siyang nakita, may bitbit na isang pumpon ng bulaklak. Dali-dali kong inihakbang ang aking mga paa upang salubungin siya ngunit naunahan ako ng isang pamilyar na bulto na agad itong sinalubong ng yakap.

Nadurog ang puso ko sa eksenang iyon. Naramdaman ko ang pagbuo ng luha sa mata ko at ng mga realisasyon sa isip ko.

Inggit? Naroon pa rin ito sa puso ko. Hindi ito nagawang tabunan ng lahat ng ginawa at nagawa ko. Higanti? Ito ang nangyari. Hindi ako lumaban ng patas. Tinapakan at sinagasaan ko na lang basta ang lahat. Tagumpay? Hindi ko ito nakamit. Hindi ko nagawang palayain ang poot at galit na tumanim sa akin. Imbes na ito’y pigilan ko lalo ko itong pinayabong sa puso ko.

Kaya, heto hanggang sa huli, sa larangan ng galing at pag-ibig ay ako pa rin talo.

Nakita ko ang pagpunta nila sa akin, magkahawak-kamay at nakangiti. Pinahid ko ang luha sa aking pisngi at nagsimulang ikurba ang labi sa isang ngiti.

“Congratulations! Natutuwa kaming naabot mo na ang iyong pangarap, ang iyong tagumpay. Sana ay magtuloy-tuloy ito at tandaan mong nandito lang kaming mga kaibigan mo nakasuporta sa iyo.” sinserong saad niya.

Bakit ganoon? Sa lahat ng ginawa ko sa kaniya’y ni wala akong nakitang poot at galit . Walang hinanakit na bakas ng aking mga ginawa tila hindi siya nasugatan , walang marka ng peklat ang pagkatao niya. Malayang-malaya. Malinis ang kalooban.

Samantalang ako, kinain ng poot, galit, at hinanakit puno ng marka ng peklat ang aking pagkatao. Nakakulong sa pighati at paghihiganti. Marumi kong mag-isip.

Papalayo na ang imahe nila ng maalala ko ang katagang nagmarka sa akin habang kami’y naglalaro ng bangkang papel noon, “Ang kalayaan ay makakamit kung ang isang puso ay busilak.”

Mabilis na naubos ang tao, naiwan ang katahimikan habang papalabas ako sa lugar na iyon. Tumigil ako saglit at naramdaman ko ang pag-ihip ng hangin, kasabay niyon ay pinalipad ko ang lahat ng masamang bagay na nanahan sa kalooban ko. Hinayaan kong tangayin ang mga negatibong damdaming nagkubli rito. 

Naramdaman ko ang paggaan ng aking pakiramdaman, tila ako isang ibong nakawala sa hawla matapos kong palayain ang lahat ng sakit, galit, at hinanakit.

Tagumpay? Heto na yata ang tunay na tagumpay na nakamit ko, ang makalaya sa tila demonyong nagkubli sa loob ko.

***

Theme: Paglaya

#ContestEntry

#KalatasatKandilaPromotionsGroup

 

FomH Entry #2

Isa-isa kong pinulot ang bawat piraso ng punit na larawang kani-kanina lang ay gigil na gigil kong pinagsisira. At ngayon nama'y parang puzzle kong pilit na pinagdidikit at binubuo ito sa dating anyo.

Para akong baliw o mas tamang sabihing nababaliw na ngang talaga ako...

Baliw sa pag-ibig. Baliw sa taong naging dahilan kung bakit naging ganito ako; ang dahilan kung bakit nilalamon ng pighati ang kalooban ko.

Kung bakit ba kasi sa lahat ng lalaki sa mundo'y sa kaniya pa napiling tumibok ng puso ko. Nakakainis lang na sa dinami-rami nila'y sa kaniya pa kung sinong mayroon na.

Noo'y akala ko purong saya lamang ang umibig ngunit kalauna'y unti-unti kong napagtantong sa bawat pagtakbo ng panahon ay makikita at magpapakita sa akin ang bawat anyo nito.

Sa una'y buo ito ngunit dahan-dahan sa bawat paglipat ng pahina ng buhay ay ipinadama at ipinamalas sa akin ang unti-unting pagkawasak, ang unti-unting pagka-upos ng mga maliligayang sandali hanggang sa mapalitan ito ng pagkabigo, pagkasawi at pagkasira.

"Akala ko'y ikaw na. Akala ko sa panahong tayo'y magkasama ay wala nang iwanan," muling tumakas ang hikbing pilit kong pinapalis. "Ngunit, ang lahat ng ito'y akala lamang. Isang akalang tunay ngang nakamamatay."

Muli kong nabuo ang larawan kung saan tayo ay magkasama. Hawak mo roon ang aking kamay hawak ang mga ngiti nati'y umabot hanggang tainga. Idinikit ko itong muli sa salamin ng aking tukador at doo'y pinagmasdan ko kung gaanong sa bawat pag-usad ng araw ay ang pagbabago ng iyong nararamdaman.

Fragments of my Heart

Itinarak ko sa isang malinis at puting papel ang bawat tinta ng bolpeng iyon. Inilathala nito isa-isa ang mga salitang nagkubli sa isip ko. Pinalaya nito ang mga salitang nakakulong sa bibig ko. Pinuno ko ang bawat pahina ng mga letrang bumuo ng mga salita; mga salitang sumalamin sa aking damdamin. Mga tirang piraso at mga hindi buong salita't damdaming naging ugat ng iyong paglisan. Mga nagmistulang preso sa malamig na rehas na kumulong sa malamig at wasak kong puso.

At ngayo'y ginugulo ako nito; sinisigawan at hindi ako pinatatahimik. Nagbabanta ng pag-aaklas; naghahamon ng giyera. Humihingi sila ng kalayaan ngunit natatakot akong ibigay. Natatakot akong abandonahin nila't iwang mag-isa katulad ng iyong ginawa.

Ngunit...

Panahon na nga siguro upang gapiin ang bawat sakit, hapdi, at paghihirap. Ito na ang tamang panahon upang buksan ang hawla at palayain ang bawat negatibong damdaming nagkubli sa kaloob-looban. At gaya ng ibong sabik sa paglipad ay pinakawalan ko kayo. Pinanood ko ang inyong paglipad at sa bawat paglayo ninyo sa akin ay tila nakamit ko ang pagbalik ng bawat piraso ng gunit-gunit kong katauhan.

Just a Dream

Kitang-kita ko ang imahe niya sa likod ng kakarampot na ilaw na tumatagos lamang sa malilit na siwang ng aking bintana. Sa hulma ng katawan nito ay isa itong lalaki na nakaupo sa isang bean bag malapit sa aking kama. Ilang beses kong ipinikit-buka ang mga mata ko sa pagkakataong iyon. Inalam ko base sa pigura kung sino siya ngunit hindi ko siya marekognisa dahil na rin sa dilim na bumalot doon.  Hindi ko na rin napigilan ang mapaisip hanggang sa maalala kong mag-isa nga lang pala ako sa bahay.

Hangos na hangos akong napamulat. Naramdaman ko ang lamig ng butil ng mga pawis na namuo sa aking noo. Tuyong-tuyo rin ang aking lalamunan at tila ba napaos ako sa matinding sigaw na ginawa ko sa aking panaginip.

Bakit tila hanggang ngayon ay ramdam na ramdam ko pa rin ang matinding titig na ginawa niya sa akin? Hindi ko tuloy mapigilan ang balingan ng tingin ang bean bag na siyang inupuan niya.

Bakante.

Walang tao.

Nanginig ang katawan ko at nagtaasan ang balahibo ko sa katotohanang iyon. Ngunit tila bakit mayroong isang presensiya ang naroon pa sa silid na iyon?

Itinigil ko na ang pag-iisip at pagbuo ng mga tanong sa aking isip bago pa kung ano-ano ang mabuong ideya rito. Agad akong bumangon at nagtungo sa banyo.

Pinagmasdan ko ang repleksiyon ko sa salamin at kitang-kita ko ang hapis kong mukha at ang tuyot kong balat. Lahat ay dulot ng aking karamdaman.
Kinuha ko ang isang botelya at nagtaktak ng isang pirasong gamot sa aking palad. Agad ko itong initsa sa aking bunganga at tuloy na nilunok.
Hindi ko mapigilan ang sarili kong pagmasdan. Sobrang kakaiba na sa dati kong itsura. Ilang taon na ang lumipas matapos ang pangyayaring iyon. Dito. Dito mismo sa bahay na ito. Hindi ko akalain. Hanggang ngayon ay nakamarka iyon sa isip ko.

Gabi na ngunit maalinsangan pa rin ang dulot ng init ng panahon. Kaya naman napagpasyahan ko ang tumambay sa balkonahe ng aking kwarto at doon ay magpalipas ng oras sa pagmasid ng bituin at buwan. Ngunit nabasag ang pagmumuni-muni kong iyon ng may marinig akong galabog sa labas ng kwarto. Kinabahan agad ako sa narinig at kahit na may takot sa dibdib ay dahan-dahan kong pinihit ang seradura ng pinto hanggang sa bumungad siya sa akin.

“Ayoko na Elisa, maghiwalay na tayo.”
Amoy na amoy ang alak na sumisingaw sa hininga niya ngunit hindi ko iyon pinansin at pinagtuunan ng pansin ang sinaad nito.

“Ayoko, Miguel!” ang may diin kong sabi.

“Hindi Elisa. Tama na. Ayoko na.”
Pumasok siya sa kwarto at nilagpasan ako. Binuksan niya ang drawer at kinuha ang mga gamit niya roon. At nang mailigpit niya ito’y muli akong nilagpasan at lumabas. Sumunod ako sa kaniya ngunit tinaboy niya lang ako.
Hanggang sa umalis siya at iwan akong luhaan.

Sa buwang ito, tuwing bakasyon ay bumabalik ako.

Nagbabaka-sakali.

Umaasa.

Hanggang sa hindi niya ako binigo at magpakita siyang muli ngunit sa panaginip na lamang.

Hanggang dito na lang.



#AuditionEntry
#YSSF
#TeamImba
#FlashFiction

Memorya

‘Magkabigkis ang aming mga puso sa tulong ng pisi ng pagmamahalan. Hindi basta-basta mapuputol nang sinuman o anuman.  Ang wagas na pag-ibig kaakibat ay walang hanggan.’


***

Sa saliw ng malumanay na kanta ay pinagsaluhan naming dalawa ang bawat ritmong umaalingawngaw. Ang aming mga mata ay nakatutok sa isa’t-isa habang ang mga labi ay hindi mapalis sa pagkakakurba.

“Walang hanggan kitang mamahalin.” Ang ani ko sa kaniya.

Ang mga mata niya ay pumungay kasabay nang pagbakas ng kasiyahan sa kaniyang mukha. Ang bawat tanda ng kaniyang pag-edad ay dinaanan ng haplos ng aking kamay. Dahan-dahan ko itong ginawa na tila ba minememorya ang bawat isa.

Maya-maya ay niyakap niya ako at naramdaman ko kung gaano kahigpit iyon. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at sa silakbo nang damdamin ay napaluha ako at naging sentimental sa pagkakataong iyon. Ang yakap niya ay naghatid ng masarap na pakiramdam, punong-puno nang pagmamahal na hinding-hindi matatawaran.

“Simula’t sapul ay hindi ka nagbago. Walang araw na gigising ako sa umaga’t makakakita ng isang tangkay ng rosa kalakip ang isang sulat na nagsasabing, ‘Mahal kita!’ Mga liham ng pagsinta na iyong inihuhulog pa sa tanggapan ng koreo ang gugulantang sa akin pagkahatid ng kartero. Walang sandaling hindi ko naramdaman ang pagmamahal mo. Walang sandaling hindi ko nanaisin na wala ka sa tabi ko.”

Nakita ko ang pagbuhos ng luha sa iyong mga pisngi. Para itong talon na walang tigil sa pagragasa ngunit sa kabila nito ay hindi pa rin napalis ang ngiti sa iyong mga labi.  Hinaplos mo ang pisngi ko at naramdaman ko ang pagdampi niyon. Ang gaspang nito ay nagpahiwatig ng mahabang sakripisyo mo sa pagtatrabaho para sa amin ng anak mo.

“Hindi man ako kasing swerte ng iba kaugnay sa yaman o anuman ngunit ipinagmamalaki ko namang ikaw ang swerteng natanggap ko mula sa Kaniya.” Ang muling saad ko habang patuloy pa rin ang aming mga paa sa pag-ikot sa saliw ng makalumang tugtuging aming sinasabayan.

Katahimikan ang sumunod na namagitan. Walang salitang namutawi ngunit tila nagsusumigaw pa rin ang mga salitang hindi man mabigkas ngunit nailalahad naman sa tulong ng pagpapakita.

“’Nay, anong ginagawa mo riyan?” natigil ako sa pakikipagsayaw kay Caloy ng bumulaga sa harap ko ang aming anak.

“Nakikipagsayaw ako sa Itay mo, anak.” Ang magiliw kong sagot.
Ginagap niya ang aking mga kamay at matiim akong tinignan sa aking mata.

“Dalawang dekada nang wala sa atin si Itay,” hinaltak ko ang kamay ko sa pagkakahawak niya at hindi ko maiwasan ang tignan siya ng masama.

“Ano ‘yang kalokohang sinasabi mo, Maria. Hayan ang Itay mo, nakamasid sa’ting dalawa,” sabay turo  sa kaliwang bahagi kung saan nakatayo si Caloy at nakamasid lang sa amin.

“’Nay, hindi na naman kayo nakainom ng gamot.” Ang dagdag pa niya.

“Anong gamot ang pinagsasabi mo? Wala akong sakit. Bakit ako iinom ng gamot?” ang asik ko sa kaniya.

“Nang mawala si Itay ay naging ganiyan na kayo. Ano bang gagawin ko para bumalik kayo sa dati? Sa dating sigla, sa dating pag-iisip? Bakit kayo nagpatangay sa depresyon samantalang narito naman ako para sa inyo? Matagal na hong wala si Itay, sana ho ay palayain niyo na siya. Hanggang ngayon ay nakakulong siya sa inyo at alam kong ngayon ay narito pa rin siya sa lupa kung saan dapat ay nakaakyat na siya sa Itaas.”

Napatingin ako sa bahagi kung nasaan si Caloy ngunit wala na siya roon.

“Nasaan si Caloy?! Nandiyan siya kanina, nandiyan!” Natataranta kong saad, maya-maya’y di ko na napigilan ang mapa iyak-tawa.

Wala na ang Caloy na kasayaw ko, wala na ang asawa ko.

Nababaliw na ngang talaga ako.



#AuditionEntry
#WWBY2016